We hebben het Kruis omzeild

Dat we niet vervolgd worden is een beschamend getuigenis

Ik denk dat we ons allemaal klein voelen wanneer we het boek Handelingen oppakken en lezen over de glorie van de eerste kerk.[1] Waarschijnlijk is het nog altijd het meest succesvolle soort christendom waarvan we weten. Het is haast niet te vergelijken met iets anders. Hoe kan het dat deze kerels, een stelletje vissers  steden op z’n kop zetten en de aarde deden schudden? Waarom hebben we niet zo’n gelijksoortige invloed in onze generatie? Het antwoord is naar mijn mening dat omdat wij het Kruis hebben gemist, we daarmee ook de kracht van de opstanding zijn misgelopen. We hebben het Kruis omzeild als een object dat we hebben laten liggen om echt te ervaren, omdat we namelijk geen tolerantie en sympathie hebben voor lijden. Het verloochenen van jezelf is namelijk in iedere vorm: lijden. Wij zijn niet bemoedigd in de kerk om te lijden.
We hebben onze jeugd verwend en hen verpest. We hebben compromissen gesloten met de waarheid in onze huwelijken. We hebben slachtoffers en verliezen geteld onder onze voorgangers en dominees. We hebben grond gegeven aan de geest van onafhankelijkheid en rebellie in onze kerken. Allemaal, omdat we pijn niet kunnen verdragen. Als we als ouders onze kinderen verwennen in plaats van hen verootmoediging te leren, zijn we dan liefhebbend of genotzuchtig? Wij voorgangers die andere mannen paaien, in plaats van de waarheid in liefde te spreken, waarom sparen we anderen zo? Wanneer we dingen zien in elkaar die correctie nodig hebben, waarom zijn we zo stil? Waar zijn de Paulussen in onze generatie die de Petrussen durven te confronteren – de mensen die het Evangelie hebben gecompromitteerd door twee verschillende gezichten op te zetten onder twee verschillende groepen mensen? Ik noem zo’n vermaning liefde. Maar zo’n soort liefde is wel pijnlijk en vernederend. 
Omdat zo’n soort liefde pijnlijk is blijven we liever stil en loopt de wereld weg met ons en gaat het bergafwaarts met ons omdat we elkaar niet corrigeren. Het vermijden van pijn draagt een prijs met zich mee. Het Kruis, het hart van het geloof, is een uitnodiging om te delen in Zijn lijden. Het christendom wordt nu gereduceerd tot een middenklasse; een bevredigend rookgordijn voor de status quo, een lege aanbiddingsclub, waarbij iets ‘krijgen’ wordt gezien als godvruchtigheid. Op die manier krijg je een comfortabele religie die onze echte interesses onuitgedaagd laat in het vermijden van het Kruis van Jezus Christus. Soms ben ik naïef om te denken dat we er anders uit moeten zien, anders moeten spreken en anders moeten handelen. Er moet namelijk een geur van Christus om ons heen hangen. Een geur van dood tot de dood van onszelf en een geur van leven tot het leven van anderen. Het feit dat de wereld ons zo makkelijk kan tolereren, ons niet vervolgd, is op zichzelf een beschamend getuigenis. We zijn zo als de wereld geworden dat we ons er niet meer van kunnen onderscheiden. 
We hebben het onderscheidingsvermogen tussen heilig en onheilig vaak verloren.[2] Ik denk dat God de kerken verantwoordelijk kan houden voor de staat van de wereld en de dingen waar we druk over praten, wanneer we met ons vingertje wijzen, en wanneer we naar de grond kijken om dingen niet te hoeven zien. We zijn er niet in geslaagd om een alternatief te bieden waarnaar een stervende wereld zich naar toe zou hebben kunnen keren. Men weet namelijk niet dat er iets als heilig en gewijd. Wij leven namelijk zelf in dingen die aards zijn, onzuiver en goddeloos. Het enige alternatief op wat aards, doods, sensueel en duivels is, is dat wat hemels is. Je kan daar echter geen deel aan krijgen zonder het Kruis van Christus Jezus. Als de profeet Jesaja uitriep: ‘Wee Mij! Ik ben een man met onreine lippen en leef te midden van een onrein volk!’ Wat zouden wij dan zeggen, wij die geen profeten of orakels van God zijn? We moeten onze visie corrigeren. Niet academisch, religieus of oppervlakkig, maar in de echte ervaring van mensen die welwillend zijn om alles achter zich te laten. Naar de standaard van het Kruis van Jezus Christus. Paulus zei: ‘Ik ben vastbesloten om niets anders te weten dan Christus en Die gekruisigd‘. We moeten Hem kennen. Precies zoals Hij is. 

11-7-2011 | bron: Art Katz (1929-2007) – vertaling Rik Bokelman  (via CIP)

 

NOOT A. Klein:
AMEN !!

[1] Zie eventueel de studie De uiteindelijk, Goddelijke HEERLIJKHEID van de ware Gemeente van de Here Jezus Christus in de eindtijd, die is GROTER dan die van de 1ste Gemeente“.
[2] Zie eventueel de studie Heiligmakingen/of de studie LUKAS – Het Boek van de NIEUWE MENS in Christus“.
Advertenties

Over De Eindtijdbode

Een 'roepende in de woestijn' die 'de bazuin blaast' om velen (via GRATIS Bijbelstudies) te tonen "de dingen die - volgens Gods plan - spoedig geschieden zullen". Volgens Openbaring 1 vers 1, 10 en 19.
Dit bericht werd geplaatst in Geestelijke lauwheid/wereldgelijkvormigheid, Gehoorzaamheid aan God, Heiliging, Voor u gelezen. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s