Henoch en Noach zijn de eerste predikers die genoemd worden in de Bijbel, en zij wandelden beide met God. Had elke prediker maar met God gewandeld sinds die tijd.
God zei tegen Noach dat hij moest beginnen met het bouwen van de ark en hij begon er onmiddellijk mee. Hij vroeg niet aan God wie er voor die ark ging betalen. Als hij dat wel gevraagd had, dan zou God hem geantwoord hebben: “Jij gaat daar zelf voor betalen natuurlijk”.
Heb je ooit gehoord dat God jou vertelde dat je uit je eigen portemonnee moet betalen voor de onkosten van Zijn werk? De meeste christelijke werkers denken dat als zij Gods werk doen, dat iemand anders hen daar voor moet betalen! Noach dacht er niet zo over. Hij onderhield zich zelf en zijn familie en diende de Heer. Hij moest overwerken om het geld te verdienen, dat hij nodig had om de ark te bouwen, maar hij deed dat blijmoedig. God heeft vandaag de dag ook zulke mensen nodig. Als, zoals Jezus zei, de laatste dagen zo boosaardig zullen zijn als in de dagen van Noach, dan heeft God in de laatste dagen ook vele Noachs nodig – mannen die, net als de apostel Paulus, zichzelf onderhouden en de Here dienen.
Er moeten mensen geweest zijn, die Noach gevraagd hebben hoe de dieren in de ark zouden komen. Noach wist dat dit niet zijn taak was, maar die van God. En God bracht op wonderlijke wijze de dieren in de ark. Noach deed slechts wat er van hem verwacht werd – de ark bouwen. Hij liet alle andere zaken aan God over. Wij moeten ook alleen dat doen wat God ons gevraagd heeft te doen. We kunnen alle onmogelijkheden aan God over laten.
Uiteindelijk lezen we dat God de deur sluit (Genesis 7:16). Het was God, die de deur van de ark sloot, niet Noach. Uiteindelijk zal God ook op een dag de deur van redding sluiten als de tijd om Zijn koninkrijk binnen te gaan voorbij is.
De ark is een beeld van Christus en Zijn Lichaam, de gemeente. Het moet ongemakkelijk geweest zijn om in de ark te leven, net zoals dat in de gemeente kan zijn! In de gemeente moeten we omgaan met mensen die anders zijn dan wijzelf, en veel van hen schuren op een verkeerde wijze tegen ons aan. Maar ook al was de ark geen gemakkelijke plaats om te zijn, het was wel de enige veilige plaats op aarde op dat moment. Dat geldt ook voor de gemeente vandaag. Ik ben blij dat ik in de gemeente ben, ook als daar moeilijke mensen in zitten. Ik hoop dat jij ook blij bent. Daarom nodig ik mensen uit om zich bij ons te voegen.
Toen de vloed uiteindelijk ging zakken, zond Noach een raaf en een duif de ark uit – een beeld van het vlees en van de Geest. De raaf kwam nooit terug. Hij had de dode lichamen en kadavers gevonden en genoot van het feestmaal dat de wereld daardoor aanbood. Dit geldt ook voor mensen die leven naar wat hun vlees dicteert en de wereld een erg prettige plaats vinden om te zijn. De duif kwam echter snel weer terug. En dat geldt ook voor de mensen die leven volgens de Geest. Zij voelen zich nooit thuis in de wereld en verlangen er altijd naar om terug te keren naar de gemeenschap met de mensen van God in de gemeente.
Het eerste dat Noach deed, nadat hij uit de ark gestapt was, was het bouwen van een altaar voor de Heer waarop hij een offer van dankzegging offerde (Genesis 8:20). Dat voorbeeld van God op de eerste plaats zetten en Hem onze lofprijzing en dankzegging geven is een goed voorbeeld om na te volgen voor ons allemaal in alle tijden.
Bron: Zac Poonen, HET WOORD VOOR DE WEEK Februari 2012 (week 1),
vertaling: Michel de Ruijter
